دردی در درونم درد می کند! که با مرهمِ اطباء هم طبابت نمی شود، که زمان، فراموشش نمی کند، دردی که آدم را بی چاره از بیچارگی می کند...!

درد بی تفاوتی؛ فقط همین! بی تفاوتی...
نه DNA ای دارد که بشود واکسنی برایش ساخت و نه RNA ای که لااقل آدم بداند با چه چیزی دست و پنجه نرم می کند... خیلی هم شیک و پیک است! گاماس گاماس قدم برمی دارد و آن قدر آرام در جانت جریان می یابد و یکی یکی سلول هایت را می پیماید که خودت هم از وجودش بویی نمی بری و هر چه "یَعمَل مثقالَ ذرَّةٍ" داشته ای، چه خیر و چه شر را مبدل می کند به "لا کَمِثلِهِ شیء" ها...!!! دردی که در جان آدمی رخنه می کند و تمامیِ معنای تفاوت ها را می بلعد...!
تا به حال شده هیچ چیز برایت تفاوتی نکند؟!
درست مانند لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند مواظب باشی که برگ های پاییزی زیر پایت لگدمال بشوند یا نه...
درست مانند لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند با صدای بارش باران، تندی بروی در حیاط و از این که خیس شوی گله ای نداشته باشی...
درست مانند لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند در جمع باشی یا در خلوت...
درست مانند لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند آدم ها را سفت بچسبی که مبادا تندباد زندگی، آن ها را از تو جدا بکند یا نکند...
مانند لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند با این که برقِ ساعتِ مچی ات چشمِ همگان را خیره کرده، باز هم به بهانه ی این که "ساعت چند است؟" به گوشی ات نگاهی بیندازی...
مانند لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند کسی هنگام صدا زدنت با یک عزیزم، یک جانم اسمت را مزین بکند و یا حتی اصلا کسی صدایت نکند...
مانند لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند نگاه هایی که گوله گوله به سمتت شلیک می شوند از روی تمسخر است یا ترحم، از روی تنفر است یا عشق...
لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند چه ساعتی شب است و چه ساعتی روز و یا اصلا تقویم چه عددی را نشان می دهد و امروز چندمین شنبه را پشت سر گذاشته ای؟!...
لحظه ای که دیگر برایت تفاوت نکند که ثانیه ای از گذشت سال های اخیر را نفهمیدی...
لحظه ای که دیگر به خاطر نمی آوری... هیچ چیز را... حتی معنای تفاوت...!
در کتاب زیست سال سوم دبیرستان، فصل سوم خوانده ام درد، شدتِ آستانه ی تحریکی دارد و اگر از حدودی که برایش معین شده، پایش را از گلیمش بیشتر بگذارد؛ شوکّی به بدنِ آدمی وارد می شود که بدن دیگر درد را احساس نمی کند! احساسش نابود می شود...! از آن جا به بعد دیگر آدمی بی احساس می شود و تعریفی از درد برایش مفهومی ندارد...! از آن جا به بعد، قشرِ مخ، دستورات لازم را برای مقابله با درد درک نمی کند چون که آدمی دیگر نمی فهمد چه بلایی به سرش می آید و تا جایی این قصه سر دراز خواهد داشت که درد بخواهد فِیصَله اش بدهد...!
فرضیه ای دارم که بند اولش می گوید بی تفاوتی هم همین آش است و همین کاسه! وقتی بی تفاوت باشی خودت می مانی و کسی به نام خودت! دنیا، آن قدر برایت نمادینه و دکوری می شود که دیگر برایت فرق نمی کند آدم های دکوری ترش خودی هستند، بیخودی هستند یا نخودی...!! که دیگر برایت فرق نمی کند خاکی هستند، جانی هستند یا قاطی...!! خوبند یا بد... خوشحالت می کنند یا ناراحت...
و بند دوم فرضیه هم از این قرار است که بالاخره این درد که از حد بگذرد، روزی به یک در می رسد! دری که باز می شود به روی "اکنون"... اکنونی که در آن آدم، دست بر شانۀ فردی مبهم می گذارد که صورتش را برگرداند تا از ابهام خارج شود! و ناغافل او با خودش رو در رو می شود و می بیند آن شخصی که خودش باشد از گذشته ها و خاطره های معلق، آینده ی بُغرنجی ساخته که دنیا برایش شده کُلِکسیونی مُجَلل از بی تفاوتی ها که آدم را به اشاره ای هُل می دهد به سمت تنهایی های پُرجمعیت!!! تنهایی هایی که تنها خدا می داند تا چه اندازه به وسعتِ افکار خودش و تنها خودش بزرگ و محصورکننده اند...........
باید اشک ریخت، سوگواری کرد، به عزای خود نشست و سپس نفسی عمیق کشید و به سمت در رفت... پشت در، آن طرف این دردهای افسارگسیخته، کسی منتظر ماست...... باید نجاتش داد!

+ می دانید که؟! یک نویسنده ننویسد می میـــــــــــــــرد.... با همین کشش؛ بوخودا (;
+ وبلاگ عزیز! 1000 روزگی ات مبارک D: