۱۳۵ مطلب با موضوع «تجـَـرُّد» ثبت شده است

حسب حال

راستش را بخواهید تابستان مرا شروع کرد! انگار میخواست هرجوری که شده تمام زورش را به کار بگیرد و مرا از تیر رها کند و به دامن دنیا بیندازد!! آخر آن آخرهای اولین ماهش شروع شدم؛ وقتِ اذانِ ظهرِ سی امین روزش... به گفته ی مادر، شروع من با شروع نعمت ها تلاقی کرده بودند و به این شکل، برکت مند طورانه شناخته شدم؛ دقیقا همین قدر خوش شانس!

بچه ی خوبی بودم و بد قلقی نمی کردم؛ فقط کلاس اول که بودم، یک روز معلم مرا پای تخته خواند؛ یادش بخیر! چقدر از این که دست و رویم گچی شود خوشم می آمد و اما چه استرسی هم داشتم برای نوشتن؛ میترسیدم بنویسم و حروف با تعلیماتِ معلم بیگانه باشند! خانم معلم که دیدند دستم بین تخته و خودم معلق مانده و هیچ نمی نویسم، شخص دیگری را خواندند تا به کمکم بیاید بلکه من از او یاد بگیرم! ایشان میگفتند بنویس "الف" می نوشت "ب"، "چ" را "ج" می نوشت و "پ" را "ژ"... و این گونه هر دو با اخم و تخم معلم گرامی راهی نیمکت های خودمان شدیم. طی یک صحبتِ نامحسوس بین معلم و والده ام، والده مجاب شدند که در خانه با بنده تمرین کنند. القصه یک روز مادر جان نشستند و با صبر و حوصله حروف را برایم شرح دادند و گویی گرمای عطر مادرانه، یخبندان ترس بچگانه ام را وادار به تبخیر کرد و پس از آن من بودم و حروف رام و تابلوی افتخارات علمی و ادبی و اکتشافاتی! 

کلاس اولم را در مدرسه ی هفده شهریور و کلاس دومم را در مدرسه ی نرجس -ساخته ی شاه پهلوی- و کلاس سوم تا پنجمم را در مدرسه ی غیرانتفاعی نوبهاران گذراندم. دوره ی راهنمایی و دبیرستان را هم به ترتیب دانش آموخته ی مدارس نمونه دولتی و سمپاد هستم.

وبلاگ نویسی را از تیرماه سال 92 در بلاگفا با نام دختر حوا شروع کردم -انگار شروع همه چیز من از تیر است!- و اولین نام وبلاگم هم مشق عشق بود! به نام های زیادی خودم را مُنَقَّش و وبلاگم را مُزَیَّن کردم که از دیگر نام های خودم مسافر، دل تنگ، قاصدک، صوفی، فالوده، ری را و ز. شین و از نام های دیگر وبلاگ، نامه های درِگوشی، شانه بر گیسوی خاطره ها، حوضچه ی خاطرات، هاجِس و پشت هیچستان خاطرم هست.

وبلاگم حکم شناسنامه ی دلم را داشت (و دارد) که همه ی نوشته هایم برخاسته از دل بود (و هست)؛ جایی برای تخلیه ی بار سنگین حروف! حروفی که واژه می شوند، جمله می شوند، پاراگراف می شوند و مثل یک طومارِ ناتمام روی بامِ ذهنم حجم می یابند! و شما، مراقب چشم هاتان باشید! من از تمامیِ احساسِ دلم پرده برمی دارم و می نویسم؛ واژه هایم حجاب ندارند...!

خلاصه پاییزها و زمستان ها و بهارها و تابستان های دیگر هم ادامه ام دادند و رسیدم به اینجایی که هستم! درست در همین نقطه از من که به آدمی ریسک پذیر، عاطفی، حساس و ذاتا عاشق رشد یافته ام که می نویسم، شعر می سرایم و گاهی برای دلم می نوازم و می خوانم و خیال های ماوراء الطبیعه در ذهن می پرورانم؛ در همین نقطه از من که خودم هستم، خودِ خودم...

حالا شما مرا شناخته اید در حد همان هایی که واقعیتم را می دانند اما حقیقتم را؟! نـــه...!

بخوانید: چه شد که مستور شدم

وقتی نهال بودم

بخند؛ دنیا هنوز خوشگلیاشو داره *グーミン* のデコメ絵文字  

  • ۱۶ |
    • مسـ ـتور
    • جمعه ۱۳ بهمن ۹۶

    جرأت می خواهد عریان شدن

    منم عاشق شدم!

    اما نه به سادگی...

    لباس عشق تو تنم زار میزد؛ خیلی گشاد بود... شایدم من براش خیلی کوچیک بودم...! واسه همین هی میرفت زیر پام، منم لگدش میکردم، هی می خوردم زمین... هی دلم زخمی میشد ولی آخ نمی گفتم؛ یعنی نبایدم می گفتم! آخه من یواشکی لباس عشق رو تنم کرده بودم، نباید صدام درمیومد که کسی بفهمه... این شد که همه ی آخا رو قورت دادم، همشونم میرفت تو دلم... باز دلم زخمی می شد ولی حاضر نمیشدم این لباس رو از تنم دربیارم! آخه اونی که این لباس رو تنم کرده بود -نمیدونم حواسش به تناسب قد من و قواره ی عشق بود یا نه- برام خیلی عزیز بود... من عطر اون رو توی لباسی که تنم کرده بود حس میکردم... من همون یعقوبِ کنعانیِ توی کلبه ی احزان و اون یوسفِ عزیزِ مصرِ گم گشته ی توی قلبم... دروغ نیست اگه ادعای کوری هم بکنم! کور نسبت به همه چیز و بینا نسبت به اون...

  • ۱۵ |
  • نظرات [ ۱۷ ]
    • مسـ ـتور
    • سه شنبه ۳ بهمن ۹۶

    نباید هنوز هم بپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است!

    چه سخت است آبیِ بیکران اقیانوس باشی و نارنجیِ آتش، بر فرازت آن گونه سر بلند کند که سیاهش توی چشمانِ آبیِ آسمانِ بالای سرت بزند و تو هیچ کاری از دستت برنیاید، هیچ کاری، هیچ!

    از بچگی در گوشمان زمزمه کرده اند "حقیقت تلخ است" و شاید وقتی سهراب میگفت "و نپرسید چرا قلب حقیقت آبی است؟!" نمی خواست آبی و هر آنچه که به آبی می زند مثل آب -که آرامِ جان هاست- پیش دل های مردم رنگ ببازند و تلخی حقیقت یادآور آبیِ آن باشد!

    اما این روزها چه قدر احساس میکنم آبیِ اقیانوس دارد از شرمندگی دق می کند!

    و چه کسی فکرش را می کرد که روزی نارنجیِ آتش به آبیِ آب، دهن کجی کند؟!.......

    + از منظر من سانچی یعنی سان + چی؛ یعنی خورشیدچی؛ یعنی نورچی و به حق که ساکنان سانچی، دارنده ی نور بودند در قلب هاشان، نوری از جنس خدا...

    + «و هرگز گمان مبر آنان که در راه خدا کشته شدند، مرده اند بلکه زنده اند و در نزد پروردگارشان روزی داده می شوند» آل عمران/ 169

    + شهادتشان مبارکشان باد

    + و ایران تسلیت......

    + صبر جمیل رو برای خانواده های محترم این شهدا از خدا مسألت دارم.......

    + خدا آخر و عاقبتمان را بخیر کند!

    + مشکوکم!!!

  • ۱۳ |
  • نظرات [ ۱۱ ]
    • مسـ ـتور
    • سه شنبه ۲۶ دی ۹۶

    هنوز هم اینجا بوی غربت می دهد!

    "می دانم طولانی است ولی لطفا بخوانید..."

    «عجب حوصله ای داشتیم ما بلاگفایی ها! می نشستیم پای کامپیوتر و کلی علاف میشدیم تا به اینترنت دایال آپ وصل شویم! بعد می رفتیم توی وبلاگمان و نیم ساعت تق تق تایپ میکردیم و پست می گذاشتیم؛ بعد هی تند تند کامنت هایمان را چک می کردیم ببینیم فلانی کامنت می گذارد؟ یعنی چه می گوید؟! هر کامنتی هم که گذاشته میشد، در هول و ولای این بودیم که فی الفور برویم در قسمت نظراتِ آخرین پستش چیزی بنویسیم؛ خیلی هم مهم نبود که متن کامنتمان به متن پست بخورد یا نخورد! مهم فقط کامنت در جواب کامنت بود! انگار اگر اینطور نمیشد، مراممان زیر سوال میرفت! عالمی داشتیم برای خودمان...

  • ۱۷ |
  • نظرات [ ۲۲ ]
    • مسـ ـتور
    • پنجشنبه ۲۱ دی ۹۶

    بلاگر موردنظر در دسترس نمی باشد!

    سلام

    این پست رو به احترام آقا عرفان میذارم که مدت زیادیه بین ما نیستند!

    کسانی که ایشون رو دنبال میکردند - که فکر می کنم جمع حداکثری از ما باشه - میدونند که ایشون یه وبلاگ شخصی داشتند که اون رو بستند و بعد از مدتی دیگه توی وبلاگ قالب هاشونم فعالیتشون رو کم کم به حداقل رسوندند و نهایتا خبری از ایشون نیست!

    از شما بلاگرهای محترم تقاضا میکنم از سرویس تماس با بیان توی قسمت نمایه من استفاده کنید و متن زیر رو با عنوان "عرفان" برای بیان ارسال کنید تا بتونیم دست کم از احوال ایشون مطلع بشیم:

    با درود

    قالب ساز و بلاگر محبوب ما عرفان ( erfanwd.blog.ir )، مدتیست که به طرز غیر مترقبه ای در بیان حضور ندارد.

    تمنا داریم اگر راه ارتباطی با ایشان دارید، تماس حاصل کنید و نگرانی ما را به پایان برسانید.

    سپاس از بیان

  • ۱۷ |
  • نظرات [ ۴ ]
    • مسـ ـتور
    • پنجشنبه ۱۴ دی ۹۶

    شاید قصه گوی خوبی نبودم... حلال کنید

    اینجا رو بسته بودم ولی فکر کردم بهتره باز بمونه

    تا مدتی نمی نویسم

    به استراحت نیاز دارم...

  • ۱۵ |
  • نظرات [ ۴ ]
    • مسـ ـتور
    • سه شنبه ۲۱ آذر ۹۶

    آنجا که تویی تفرج آنجاست

    دل به سختی می تپد

    وقتی دَرِ چشم ها را نقاب های نه چندان خوشایند می پوشاند

    و دَرِ زبان ها قفلِ قفلِ قفل می شوند...

    اینجا دل،

    تَپیدَن نتواند!

    آنجا چه؟!...

  • ۱۲ |
  • نظرات [ ۱۷ ]
    • مسـ ـتور
    • چهارشنبه ۱۵ آذر ۹۶

    یادم تو را فراموش!

    یه کمد دیواری داشتم، از اونایی که عرضش خیلی زیاد بود و کلی چیز میشد توش قایم کرد! پر بود از وسایل جورواجوری که اصلا هم خونی نداشتن با هم!

    کتاب و مداد رنگی و پوشه های رنگی و دفتر خاطرات و شطرنج و پازل و جامدادی و کیف دستی و کیف پول و بلوطی که از اردوی راهنمایی یادگاری برداشته بودم و چند تا تیکه پارچه ای که از کاردستیم باقی مونده بود و از اون مدادای بزرگی که قدش اندازه ی قد آستینم بود و نامه های تلگرافی دوستام سر کلاس و کارت پستالای یادگاری و... همه و همه توی اون کمد چپیده شده بودن؛ کمدی که مال من بود اما تو اتاق من نبود!

    یه قوطی نسبتا بزرگم قاطی بقیه ی وسایل بود! اون کمد تنها جایی از اتاق بود که نظم خاصی نداشت! شاید برای مخفی موندن قوطی!

    یادمه قبلا ها هر وقت از کسی دلخور بودم، هر وقت با کسی حرفم می شد، هر وقت بغض داشتم، هر وقت قهر می کردم، توی یه برگه ی کوچولو تمام حرف دلم رو می نوشتم و با خودم حرف میزدم، با اون آدمی که ازش ناراحت بودم حرف میزدم، با خدا حرف میزدم تا جایی که بغضم میشکست و روی برگه، قطره های اشکم نقش می بست! اونوقت با خودکار دور اشکام رو خط می کشیدم و بعدش برگه رو تا میزدم و خودم رو به اون اتاق می رسوندم! در کمد رو باز میکردم و برگه رو مینداختم تو اون قوطی!

    با خودم عهد کرده بودم که هر برگه ای که وارد قوطی میشه دیگه خونده نشه!

    از لای در اتاق یواشکی نگاه می کردم که ببینم کسی سراغم میاد یا نه؟! بعد دو تا زانوم رو بغل می کردم و می نشستم کنار کمد؛ یا به در خیره می شدم یا به قوطی... گاهی وقتا اینقدر منتظر می نشستم که خوابم می برد، گاهی وقتام وسوسه میشدم و در قوطی رو باز می کردم و عهد شکنی... اونوقت بازم اشک می ریختم... نه بخاطر چیزایی که نوشته بودم، نه بخاطر آدمی که ازش ناراحت بودم، نه بخاطر دیدن اشکای قدیمی! بخاطر بغضی گریه میکردم که انگار هر بار شکستنش، سنگین ترش میکرد!!!

    میدونی؟! من منتظر بودم! آدم که دلش غم دار بشه بی پناه میشه، دلش میخواد توی آغوش یکی پناه بگیره و اون بهش بگه "عزیزم، ببین من پیشتم، دیگه همه چی تموم شد..." هر چند غمش کوچیک باشه، هر چند اگه غمش از نگاه دیگران غم نباشه...

    الانم که گاهی دلم می گیره، دلم میشکنه یا دلم تنگ میشه می نویسم و هنوزم مثل بچگی هام منتظر می مونم!

    می نویسم اما نه برای اون قوطی!

    اینجا می نویسم...

    + تنها چیزی که آدم رو سر پا نگه می داره اینه که بدونه هنوز فراموش نشده...............................

  • ۱۲ |
  • نظرات [ ۶ ]
    • مسـ ـتور
    • چهارشنبه ۱ آذر ۹۶

    به پیشنهادات داغ نیازمندیم!

    دنبال یه فیلم قشنگ میگردم!

    پیشنهادتون چیه؟

  • ۷ |
  • نظرات [ ۲۱ ]
    • مسـ ـتور
    • چهارشنبه ۱ آذر ۹۶
    بِسمِ رَبِّ جان
    سلام، مستور هستم (:
    شب گردم،
    میان آب قدم می زنم
    و سر به بالین ماه دارم!
    دیگران، مبهمِ عجیبم می خوانند؛
    شما مرا چه می خوانید، الله أعلم...!

    + آدرس وبلاگ برای ممنوع البیانی ها:
    yon.ir/sy3Ym
    نویسندگان